دوشنبه , فروردین ۲۳ ۱۴۰۰
خانه / گلايه ها / انعام،شیرینی،رشوه

انعام،شیرینی،رشوه

این قضیه انعام دادن برای من چالشی بزرگ شده.امروز نشستم کمی جدی تر به این مساله نگاه کردم و تصمیم گرفتم نگاهم را با شما به اشتراک بگذارم.

ابتدا چند مثال کاربردی و بقول اهالی مدیریت راهبردی (راستی فرق کاربردی با راهبردی چیه؟)

– ماشین رو بردی کارواش…بعد از یک ساعت معطلی نوبتت شده و بالاخره ماشین شسته میشه.

– آقا مهندس امر دیگه ای نیست؟ {یعنی الان باید انعام ما رو بدی}

واقعا اگر انعام ندادید و رفتید دیگه اونجا برنگردید چون مطمئن باشید توی لیست سیاه ثبت شدید.اگر هم کمتر از انتظار بدهید، طوری به پول نگاه می کند که انگار مدفوع ورقه شده است!

– در مراسم عروسی داماد بخت برگشته بخاطر فرصتی که به عنوان آقای داماد نصیبش شده، باید به شاگرد گل فروش،آرایشگاه عروس خانم،قصاب،پرسنل محترم سالن غذاخوری و … انعام بدهد

مثالهای از این دست زیاد است اما پرده دیگری از این ماجرا زمانی است که شما واقعا از خدمت کسی راضی هستید و می خواهید مبلغی را به عنوان انعام به او بدهید.اینجاست که بر خلاف انتظار، خیلی ها کار خود را وظیفه می دانند و پیشنهاد شما را اهانت به خود تلقی کرده و رد می کنند.

به نظر من مساله ظریفی است.در کشور ما فرهنگ رشوه، شیرینی خوری و پول زور گرفتن جا افتاده است و در عوض انعام دادن از سر رضایت به هیچ عنوان فرهنگ رایج نیست.

حال اگر بخواهید برخلاف فرهنگ رایج از سر ذوق انعام بدهید،هیچ آداب مشخص و تعریف شده ای ندارد.درست برخلاف رشوه دادن و گرفن که “دستور العمل یا روش اجرایی ” تعریف شده خود را دارد.

برای مثال در اغلب رستورانهای  ایرانی رسم نیست صورتحساب را از گارسون درخواست کنید و همانجا پرداخت کنید تا اگر از غذا و خدمات رستوران راضی بودید،مبلغی اضافه روی میز بگذارید و بروید.راستی چطور می شود در یک رستوران ایرانی به پیشخدمت انعام داد؟

یک مثال هم از تایلند.به باربر هتل که ساک و چمدان را جا به جا می کرد کمی پول خرد به عنوان انعام دادم.سریع پول را در دست گرفت و دو بار خم شد و با لبخند تشکر کرد.به هیچ عنوان جلوی من به مقدار پولی که داده بودم توجه نکرد.مشخص بود که برای اینکار آموزش دیده است.یا در رستوران اگر دوست داشتید انعام بدهید، عرف رایج آن ده درصد مبلغ صورتحساب بود که روی میز جا می گذاشتید.

خلاصه اینکه تبعیت از فرهنگ رایج وطن ما یعنی وقتی کارمان گیر کرد،شیرینی بدهیم و فقط زمانی انعام بدهیم که یقه پیرهن مان در دستان کارگر محترم پیچ خورده است!

من فکر نمی کنم تا زمانیکه فرهنگ رشوه و پول زور گرفتن جاری است، بشود از سر شوق به کسی انعام داد.

2 دیدگاه

  1. به نکته خیلی خوبی اشاره کردی. در وطن ما هیچ قاعده مشخصی برای انعام دادن وجود ندارد. اگر به شاگرد کار.واش انعام هم بدهیم فقط به فکر آینده خودمان بوده ایم و نه آن بنده خدا.
    در ادوپا انعام دادن فقط و فقط در رستوران ها رایج است. پول اضافی که روی میز می گذاریم به پیشخدمت همان میز تعلق دارد. بار ها شده که در کافه های نسبتا شلوغ انعام نفر قبل را روی میزهایی که تازه خالی شده دیده ام. این یعنی هیچ کدام از پیش خدمت ها به پول دست نمی زنند تا پیش خدمت همان میز بیاید و پول را بردارد.
    در هیچ مورد دیگری نمی شود انعام داد. همه طبق قرارداد کار می کنند.

  2. به نظر من اين قانون ده درصد منصفانه است. فقط مي مونه نحوه اجرا كه بايد از خودتون ابتكار به خرج بديد.

    اگه واقعا از خدمات پذيرايي راضي بوديد بعضي وقتا حتي مجبوريد بريد دنبال پيش خدمتي كه ازتون پذيرايي كرده و يه پولي به شيوه كاملا داش مشتي بزاريد كف دستش.

    اون شيوه سوسولي گذاشتن پول بيشتر روي صورت حساب رو كه فعلا بهش اصلا فكر نكنيد چون احتمال اينكه صاحب مغازه بزاره به دست پيش خدمت برسه يا اينكه در رقابت بين پيش خدمتا به اوني كه از شما پذيرايي كرده (اونطوري كه امير گفت در غرب مرسومه) خيلي كمه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *